De spanning was om te snijden in Milaan. Wat een sportieve hoogdag had moeten worden, veranderde in een broeierige avond vol frustratie, boegeroep en verhitte blikken richting jury en reglementen. Niet alleen bij Joep Wennemars liep de emotie hoog op, ook vader Erben Wennemars en een groot deel van het ijsstadion sprongen bijna uit hun stoel.
Een chaotische wissel met de Chinees Lian Ziwen op de 1.000 meter zorgde voor complete ontregeling. Wat volgde was een reskate die razendsnel moest plaatsvinden. Volgens het boekje misschien correct, maar voor velen voelde het allesbehalve sportief rechtvaardig.
Boosheid op het ijs
De eerste race ontspoorde in de binnenbocht. Lian zat in de weg, Wennemars moest uitwijken en verloor in één fractie van een seconde zijn ritme. In topsport is dat fataal. De kans op een medaille glipte letterlijk onder zijn schaatsen vandaan.
Daarna kwam het verdict: een herkansing. Op papier klinkt dat als compensatie. In de praktijk betekende het binnen dertig minuten opnieuw pieken op olympisch niveau. Wennemars noemde het “ontzettend kwalijk” dat hij zo snel weer moest starten. Begrip voor het schema was er nauwelijks.
De regel die schuurt
De Internationale Schaatsunie, International Skating Union, hanteert een harde grens: een reskate moet binnen een half uur plaatsvinden. Dat is logistiek overzichtelijk, maar sportief gezien wringt het.
Coach Jac Orie probeerde nog wat speelruimte te krijgen. Zelfs een paar minuten extra was welkom geweest. Het antwoord was glashelder: geen seconde uitstel. Iedereen kent de regel, maar de vraag is of elke regel automatisch rechtvaardig is.
Het stadion als klankbord
De sfeer in de hal sloeg om. Waar eerder spanning hing, klonk nu massaal boegeroep toen Lian het ijs verliet. Even later veranderde dat in een dreunend “Joep, Joep, Joep” toen de Nederlander opnieuw naar de start gleed.
Publiek kan geen tijd teruggeven, maar wel energie sturen. Toch bleek moraal alleen niet voldoende. Soms tilt een stadion je boven jezelf uit, soms is de tank simpelweg te leeg om nog één keer alles te geven.
Flashback naar de vrouwenrace
Alsof het decor nog niet beladen genoeg was, hing er al sinds de vrouwenrace een mediacircus in de lucht. Met camera’s op Jutta Leerdam, Femke Kok en zelfs influencer Jake Paul, voelde het evenement als topsport gemengd met realitytelevisie.
Ook nu renden journalisten door de gangen, op zoek naar reacties. De chaos rondom Wennemars werd daardoor nog zichtbaarder. Elke emotie werd uitvergroot, elk zuchtje vastgelegd.
Wat het winnaarskamp zei
Winnaar Jordan Stolz keek van een afstand toe hoe de situatie zich ontvouwde. Zijn coach Bob Corby gaf later toe dat zelfs Stolz moeite zou hebben gehad om binnen zo’n korte tijd opnieuw te pieken.
Dat is geen zwaktebod maar pure fysiologie. Een lichaam dat maximaal heeft gepresteerd, vraagt herstel. Dat geldt voor iedereen, zelfs voor de snelste man op het ijs. Het compliment dat Wennemars zonder hinder om het podium had meegedaan, was oprecht maar wrang.
Analyse van kenners
Oud-olympisch kampioen Mark Tuitert analyseerde het nuchter. Alles boven de 500 meter opnieuw rijden binnen een half uur is vrijwel onhaalbaar. Zeker aan het einde van een wedstrijdprogramma stapelt vermoeidheid zich op.
De regel is bekend, benadrukte hij, maar dat maakt haar niet automatisch heilig. Een half uur is praktisch, maar sport draait niet alleen om logistiek gemak. Het moet ook gaan over eerlijke omstandigheden.
Respect uit het peloton
Teamgenoot Kjeld Nuis sprak met bewondering over de tweede race van Wennemars. Hij noemde hem een vechter die ondanks alles bleef gaan. Dat karakter is bewonderenswaardig.
Toch betaalt moed geen medailles. De omstandigheden hadden hun werk al gedaan. Respect vanuit collega’s is mooi, maar het verandert niets aan het resultaat op papier.
Excuses vanuit China
Opmerkelijk was de reactie van Jan Bos, bondscoach van China en dus verantwoordelijk voor Lian. Hij erkende dat het fout ging, zonder opzet maar wel met grote gevolgen.
Volgens Bos komen dit soort incidenten vaker voor in wereldbekers, alleen zonder dezelfde schijnwerpers. Dat is een valide punt. Toch voelt het op een groot toernooi anders. Juist dan verwacht men maximale sportieve zorgvuldigheid.
Mentaal en fysiek herstel
Fysiek herstel van een extra kilometer op één dag is mogelijk, stellen kenners. De mentale klap is vaak groter. Teleurstelling verwerken terwijl het volgende startschot al nadert, vraagt een enorme mentale weerbaarheid.
Met de 1.500 meter en 500 meter in het vooruitzicht moet de knop snel om. Als frustratie wordt omgezet in focus, kan dat nieuwe energie opleveren. Maar dat lukt alleen wanneer er rust in het hoofd ontstaat.
Wat betekent dit voor het schaatsen?
De discussie over de dertigminutenregel laait ongetwijfeld verder op. Niemand wil dat programma’s volledig ontsporen, maar absolute rigiditeit roept vragen op. Is er geen ruimte voor uitzonderingen bij evidente hinder?
Schaatsen hoort te draaien om snelheid, techniek en lef. Niet om wie het snelst herstelt van bestuurlijke strakheid. Een kleine aanpassing in het reglement kan veel goodwill opleveren en het gevoel van rechtvaardigheid versterken.
De emoties in Milaan laten zien hoe dun de lijn is tussen heldenverhaal en frustratie. Regels bieden structuur, maar sport leeft van menselijkheid. Misschien is het tijd dat die twee elkaar iets vaker ontmoeten.
Wat vind jij: moet de ISU flexibeler omgaan met herkansingen na hinder? Praat mee op Facebook en laat weten hoe jij naar deze situatie kijkt. De discussie is nog lang niet geschaatst.
Bron: Nos.nl