Online klinkt het: ‘Kunnen we Bert Maalderink met vervroegd pensioen sturen?’

De teleurstelling was voelbaar in de ijshal van Milaan-Cortina. Wat een avond van sportieve revanche had moeten worden voor de Nederlandse mannenploeg eindigde in een frustrerende vierde plaats. Slechts 0,09 seconde scheidde het team van olympisch brons. Een minimale marge, maar op het hoogste podium van de sport betekent het alles of niets. De nasleep van deze race zorgde niet alleen voor sportieve analyses, maar ook voor een felle discussie over voorbereiding, selectie en journalistieke aanpak.

Een vierde plaats die voelt als verlies

Tijdens de Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan-Cortina stond de ploegenachtervolging voor mannen opnieuw garant voor spanning. Nederland trad aan met een sterk trio, met onder anderen Patrick Roest en Marcel Bosker. De verwachtingen waren hooggespannen, mede gezien de rijke Nederlandse historie op dit onderdeel.

Toch bleek de concurrentie moordend. In de strijd om het brons kwam de Nederlandse ploeg uiteindelijk 0,09 seconde tekort. Dat minuscule verschil zorgde voor verslagen gezichten. Een vierde plaats is statistisch knap, maar in olympisch perspectief voelt het als mislopen wat binnen handbereik leek.

Kritiek op voorbereiding en teamselectie

Al voorafgaand aan de race klonken er twijfels over de gekozen samenstelling van het team. Er werd gewisseld in aanloop naar het toernooi en de voorbereiding zou volgens critici niet vlekkeloos zijn verlopen. Achteraf werd dat alles opnieuw tegen het licht gehouden.

Sommige kenners spraken van een rommelige aanpak en wezen op gebrek aan stabiliteit binnen de ploeg. Bondscoach Rintje Ritsma reageerde fel op de kritiek. Hij sprak van riooljournalistiek en vond dat bepaalde media te makkelijk conclusies trokken op basis van één teleurstellende uitslag.

Het interview dat olie op het vuur gooide

Direct na de race werden de schaatsers voor de camera gehaald voor een interview met NOS-verslaggever Bert Maalderink. De sporters waren zichtbaar aangeslagen. Toch werd er niet gekozen voor een voorzichtig gesprek, maar voor scherpe, kritische vragen over inzet en voorbereiding.

Maalderink vroeg onder meer of het team alles had gegeven en of er fouten waren gemaakt in de aanloop naar het toernooi. Voor een deel van het publiek hoorde die kritische toon bij serieuze sportjournalistiek. Anderen vonden het moment ongepast en de benadering te confronterend.

Eerdere kritiek op de interviewstijl

De discussie rond Maalderink kwam niet uit het niets. Eerder kreeg hij ook al kritiek na interviews met topsporters als Jutta Leerdam tijdens eerdere Winterspelen. Kijkers spraken toen eveneens over een negatieve of doordrammende aanpak die weinig ruimte liet voor emotie.

Tegelijkertijd staat Maalderink bekend als een ervaren journalist die moeilijke vragen niet schuwt. Hij kampt al jaren met multiple sclerose en heeft ondanks zijn ziekte meerdere Olympische Spelen verslagen. Juist die lange staat van dienst maakt de discussie extra gevoelig.

Sociale media als versterker van verontwaardiging

Op platform X explodeerde de kritiek vrijwel direct na de uitzending. Gebruikers noemden de vragen irritant, suggestief en respectloos. Fragmenten van het interview werden massaal gedeeld en voorzien van felle commentaren. De toon was vaak emotioneel en weinig genuanceerd.

Sociale media versterken dit soort discussies in hoog tempo. Waar vroeger een debat zich beperkte tot krantenkolommen of talkshows, ontstaat nu binnen minuten een digitaal oordeel. Dat oordeel is zelden mild, zeker niet wanneer nationale sporthelden net een teleurstelling hebben verwerkt.

De rol van kritische journalistiek in topsport

De kern van de discussie draait om een bredere vraag: hoe kritisch mag een journalist zijn direct na een nederlaag? Topsport draait om prestaties onder extreme druk. Journalisten hebben de taak om door te vragen en niet alleen succesverhalen te brengen.

Tegelijkertijd zijn sporters mensen van vlees en bloed. Een race die op 0,09 seconde wordt verloren, laat sporen na. De balans tussen scherpe analyse en menselijke empathie is dun. Wat de één ziet als noodzakelijke journalistiek, ervaart de ander als ongevoelig optreden.

Meer dan alleen een gemiste medaille

De vierde plaats in Milaan-Cortina zal nog lang worden besproken. Niet alleen vanwege het minieme verschil met het brons, maar ook door de nasleep in de media. Het resultaat heeft vragen opgeroepen over voorbereiding, teamdynamiek en communicatie.

Misschien laat deze situatie vooral zien hoe groot de verwachtingen rond het Nederlandse schaatsen zijn. Elke afwijking van goud of zilver wordt direct ontleed. Dat zegt iets over de status van de sport in Nederland, maar ook over de druk die op atleten en staf rust.

De teleurstelling van 17 februari 2026 is daarmee meer dan een gemiste medaille. Het is een moment dat laat zien hoe dun de lijn is tussen heldenverering en kritiek. Wat vind jij: hoort scherpe journalistiek er gewoon bij, of mag er na zo’n nipte nederlaag meer ruimte zijn voor begrip? Praat mee op Facebook en deel jouw mening.

Beelden van het interview:

@nossport ️ ‘Heel zuur, zo dichtbij. We hebben gevochten als leeuwen.’ De mannenploeg reageert op de vierde plek op de olympische achtervolging. In de troostfinale om brons was China slechts 0,09 seconde sneller. #winterolympics ♬ origineel geluid – NOS Sport

Online reacties: