Dit zeggen kijkers massaal over de 1500 meter van Kjeld Nuis

De 1500 meter op de Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan-Cortina groeide uit tot een van de meest besproken races van het toernooi. Terwijl Nederland massaal voor de buis zat, reed Kjeld Nuis zijn allerlaatste olympische wedstrijd. Op 36-jarige leeftijd. Op zijn favoriete afstand. En met een medaille als beloning.

Het werd brons, achter de verrassende Chinese winnaar Ning Zhongyan en topfavoriet Jordan Stolz, die nét onder de tijd van Nuis dook en zilver pakte. Joep Wennemars eindigde als vierde. Maar online draaide alles om Nuis.

Trots en kippenvel

Op sociale media stroomden de reacties binnen. Woorden als “groots”, “ongekend” en “petje af” kwamen steeds terug. Veel kijkers spraken over kippenvel en een afscheid dat bijna te mooi leek om waar te zijn.

Wat vooral opvalt is de toon. Geen cynisme, geen kritiek, maar pure waardering. Mensen benadrukken zijn doorzettingsvermogen en noemen het indrukwekkend dat hij op deze leeftijd nog meedoet om de prijzen op het hoogste podium.

De verrassing van de avond

Vooraf werd vrijwel iedereen het eens: Jordan Stolz zou goud pakken. De jonge Amerikaan domineerde het seizoen en leek onaantastbaar. Dat Ning Zhongyan uiteindelijk won, zorgde voor verbazing.

Maar het feit dat Nuis zich daar tussen wist te rijden, gaf de race extra glans. Brons voelde voor veel Nederlanders als een overwinning. Zeker gezien zijn leeftijd en het feit dat dit zijn laatste olympische optreden was.

Blijdschap ondanks geen goud

Een van de meest besproken momenten was zijn reactie na de finish. Waar hij in eerdere jaren soms zichtbaar baalde bij verlies, straalde hij nu. Hij vierde het alsof hij goud had gewonnen.

Kijkers merkten dat massaal op. De glimlach, de ontlading, de energie. Het werd gezien als groei en relativering. Een sporter die weet wat hij bereikt heeft en daar zichtbaar van geniet.

Iconisch slot van een carrière

Zijn uitbundige viering ging razendsnel rond op sociale media. Het waterflesje dat leeg werd gegooid, het ontblote bovenlijf tijdens de ereronde, de brede lach richting het publiek. Het voelde als een symbolisch afscheid.

Veel mensen noemden het ontroerend. Niet overdreven, maar puur. Een kampioen die beseft dat dit het laatste hoofdstuk is en dat er geen volgende Olympische Spelen meer volgen.

Media vol lof

Ook in de Nederlandse media overheerste bewondering. Er werd gesproken over een “gedroomde medaille” en een “groot olympisch afscheid”. Commentatoren benadrukten dat Nuis met drie olympische medailles uitgroeit tot een van de succesvolste schaatsers ooit op de 1500 meter.

Opvallend was dat er nauwelijks negatieve geluiden te vinden waren. Geen discussies over tactiek of voorbereiding. Alleen erkenning voor wat hij neerzette.

Geen drama, alleen respect

Waar andere disciplines soms gepaard gaan met discussies en kritiek, bleef het rond deze race opvallend rustig. Het sentiment was vrijwel unaniem positief. Trots overheerst.

Dat maakt dit moment extra bijzonder. Nederland leek niet bezig met wat er niet was, maar met wat er wel stond: een ervaren schaatser die zich nog één keer tussen de wereldtop reed.

Meer dan een medaille

Deze bronzen plak staat symbool voor meer dan alleen een podiumplek. Nuis had zijn naam al gevestigd. Hij hoefde niets meer te bewijzen. Toch stond hij er weer, tegen een nieuwe generatie.

Het verschil met Joep Wennemars, die net naast het podium eindigde, onderstreept hoe klein de marges zijn op dit niveau. Een paar honderdsten bepalen het verschil tussen brons en vierde plaats.

Een afscheid dat blijft hangen

Met drie olympische medailles en een indrukwekkende loopbaan neemt Kjeld Nuis afscheid van het olympisch podium. De 1500 meter in Milaan-Cortina 2026 zal nog vaak terugkomen in sportoverzichten en herinneringen.

Nederland vierde geen gemiste gouden kans. Nederland vierde een legende die op zijn eigen manier afscheid nam. En dat leverde vooral trots en bewondering op.

Wat vond jij van zijn race en zijn uitbundige viering? Laat het weten en praat mee op Facebook.