Groot verdriet bij Frans Bauer: ‘De zwaarste periode uit mijn leven’

Het leven van Frans Bauer en zijn vrouw Mariska kreeg abrupt een pauze toen een medische crisis hun gezin raakte. In het programma Frans & Mariska: Stellen op de Proef vertellen ze hoe een gewone dag veranderde in angst, onderzoek en herpakken.

Een gewone dag

Tijdens iets alledaags, boodschappen doen, ging het mis. Mariska wilde iemand bellen en stelde zich voor, maar haar naam stokte halverwege. Het lukte niet om Bauer uit te spreken. Dat moment voelde meteen verkeerd.

Vrijwel tegelijk werkte haar rechterarm niet mee. Schakelen lukte moeizaam, bewegingen voelden vreemd. Woorden haperten en handelingen werden onzeker. De verwarring was niet te negeren.

Alarmsignalen

Thuis zocht ze bevestiging met een bloeddrukmeter. De waarden waren hoog en de onrust nam toe. Afwachten was geen optie meer. Dit vroeg om actie.

Haperende spraak en krachtverlies in een arm zijn klassieke waarschuwingssignalen van een herseninfarct. Tijd is dan beslissend, elke minuut telt voor herstel.

De rit naar hulp

Frans handelde direct en wilde naar de spoed, maar liep tegen een drempel aan: eerst de huisarts bellen. Buiten, met de telefoon in zijn hand, drong de ernst pas echt door.

Na doorverbinden kwam alles in beweging. Onderzoeken volgden elkaar snel op. De spanning bleef, maar er werd gehandeld.

De diagnose

In het ziekenhuis brachten scans en testen duidelijkheid. Het verdict was hard en onwerkelijk: een herseninfarct. Snel ingrijpen gaf perspectief, maar de schrik zat diep.

Voor het gezin verschoof alles. Zekerheden vielen weg en de angst om elkaar te verliezen kwam ongefilterd binnen.

Eerste dagen en nieuwe rollen

De eerste dagen draaiden om wennen. Frans nam thuis taken over die Mariska altijd deed. Praktische zaken kregen een andere lading wanneer je hoofd bij het ziekenhuis is.

Familie en vrienden hielpen met maaltijden, ritjes en aandacht. Juist dan wordt zichtbaar wie blijft staan.

Revalideren

Na de acute fase begon de revalidatie. Logopedie voor spraak en fysiotherapie voor vertrouwen in beweging. Kleine stappen, van grote betekenis.

Er waren goede en slechte dagen. Kleine overwinningen, een vloeiende zin of een ontspannen lach, gaven moed.

Openhartig en vooruit

Bij Sebastiaan en Tooske Ragas vertelden Frans en Mariska eerlijk over paniek en dankbaarheid. Die openheid zorgt voor herkenning en verlaagt de drempel om hulp te zoeken.

Nu kijken ze vooruit met een zachter tempo. Werk en herstel krijgen ruimte naast elkaar. Wat doet dit verhaal met jou? Deel je gedachten of ervaringen op onze sociale media.

Bron: RTL.nl