Tijdens een wandeling met je hond komt het regelmatig voor dat hij plotseling naar beneden duikt om wat gras op te eten. Dit is een verschijnsel dat de meeste hondenbaasjes wel herkennen, maar de werkelijke oorzaak blijft voor velen een raadsel. Interessant detail: dit gedrag heeft eigenlijk weinig met hongergevoel te maken, en evenmin wijst het op een voedingstekor, zoals je misschien zou denken.
Een veel voorkomend fenomeen
Het komt regelmatig voor dat honden van planten eten. Onderzoeken tonen aan dat ongeveer 80 procent van de honden op enig moment aan gras knabbelt, wat het liefst gebruikte plantaardig voedsel is. Voor het merendeel van de honden is dit simpelweg een onderdeel van hun normale gedrag en geen reden tot ongerustheid.
Toch blijft het intrigerend. Waarom kiest een carnivoor die prima brokken voorgeschoteld krijgt tóch voor een sprietje langs de stoeprand? Het antwoord is een mix van instinct, lichaamssignalen en een beetje gewoonte.
Een misverstand dat maar niet weggaat
Er is één hardnekkige mythe die veel baasjes voor waar aannemen: honden eten gras om zichzelf te laten braken. Dat klinkt logisch, want soms zie je het inderdaad gebeuren. Maar volgens gedragsdeskundigen en dierenartsen komt braken na grazen minder vaak voor dan iedereen denkt.
Wat wél kan meespelen: gras werkt licht irriterend op de maagwand en kan de aanmaak van speeksel en maagsap stimuleren. Ligt er iets dwars in de maag, dan helpt dat proces mogelijk om het lichaam te resetten. Actief kiezen om over te geven doet je hond er echter zelden bewust voor.
Vezels, mineralen en een beetje wolf
Gras bevat vezels en mineralen die de spijsvertering een handje kunnen helpen. Sommige honden lijken dat aan te voelen en pikken hun grasje op momenten dat ze er behoefte aan hebben. Eet jouw hond opvallend vaak gras, dan kan dat betekenen dat er iets ontbreekt in zijn dagelijkse voeding, of dat zijn buik gewoon om extra vezels vraagt.
Er is nog een andere theorie. Honden stammen af van wolven, en die aten in het wild geregeld planten en gras, deels bewust en deels via de maaginhoud van hun prooi. Een deel van dat gedrag zit nog steeds in het DNA van jouw huisdier, hoe knus hij ook op de bank ligt.
Regen, geuren en nieuwsgierigheid
Niet elke grasetende hond doet het uit noodzaak. Na een regenbui ruikt gras opeens heel anders, en sommige honden vinden dat frisse laagje water op de sprieten gewoon lekker. Een soort natuurlijke mondspoeling, als je wilt.
Let daarbij wel op waar je hond graast. Bermen, parken en zelfs sommige tuinen kunnen behandeld zijn met bestrijdingsmiddelen. Die resten zijn niet zichtbaar, maar kunnen wel schadelijk zijn. Kies bij voorkeur voor een schoon stukje gazon of een plek waar je zeker weet dat er niet gespoten is.
Ander onverklaarbaar gedrag
Grazen staat niet op zichzelf. Honden vertonen allerlei gedrag dat we niet altijd meteen kunnen plaatsen. Rent je hond bijvoorbeeld eindeloos van de ene naar de andere kamer, dan is de kans groot dat hij simpelweg te veel energie kwijt moet.
Draait hij daarentegen in cirkels terwijl hij naar zijn staart hapt, dan is dat een ander verhaal. Dat kan wijzen op stress, jeuk of pijn, bijvoorbeeld aan de oren. Dit soort signalen zijn belangrijker om op te pikken dan het incidentele grassprietje.
Wanneer je wél alert moet zijn
Zolang je hond af en toe wat gras eet en zich verder prima voelt, is er meestal niks aan de hand. Zorgen zijn er wel als het gedrag opvallend vaak voorkomt, gepaard gaat met herhaaldelijk braken, sloomheid, verminderde eetlust of diarree.
In die gevallen kan er wél iets aan de hand zijn met de spijsvertering, en is het slim om even langs de dierenarts te gaan. Ook als je hond ineens véél meer gras eet dan normaal, is dat een aanwijzing om extra op te letten. Bij twijfel of klachten: raadpleeg altijd je dierenarts.
Wat je zelf kunt doen
Je hoeft je hond niet meteen te verbieden om te grazen. Wel helpt het om te kijken of zijn voeding compleet is en genoeg vezels bevat. Ook regelmatige beweging, mentale prikkeling en een schone graasplek maken een verschil.
En misschien wel het belangrijkste: blijf goed kijken naar je hond. Kleine gedragsveranderingen zijn vaak eerder een signaal dan een grote uitbarsting. Wie zijn viervoeter écht kent, ziet meestal snel genoeg wanneer een grassprietje gewoon een grassprietje is, en wanneer het lichaam iets probeert te zeggen.
Bron: Kijknieuws.nl
Ook geschreven door: VCA Hospitals, Medisch Centrum Voor Dieren, Doggo.nl