Het is 4 januari. Terwijl veel mensen nog zoeken naar ritme na de feestdagen, begon een andere groep het jaar zonder opbouw of voorzichtigheid. Op 1 januari renden duizenden deelnemers het ijskoude water in tijdens de jaarlijkse Nieuwjaarsduik. Geen rustige overgang, geen comfort. Alleen kou, geluid en een collectieve sprong in het onbekende.
Deze traditie blijft elk jaar trekken. Niet omdat het aangenaam is, maar juist omdat het schuurt. Het is een moment dat alles even stilzet en waarin goede voornemens plaatsmaken voor een directe fysieke ervaring.
De test van verslaggeefster Lisan
Dit jaar bleef het niet bij inschattingen over de temperatuur. Verslaggeefster Lisan besloot zelf het water in te gaan. Jas uit, muts op, microfoon in de hand. Zonder theater, zonder heldenrol. Gewoon een stap richting zee en kijken wat er gebeurt.
Die eerste aanraking maakte meteen duidelijk wat woorden vaak niet goed vangen. De kou was geen detail, maar een hoofdrolspeler. “Dit is pittig koud,” klonk het, al werd al snel duidelijk dat die omschrijving tekortschiet. Het lichaam reageerde sneller dan het verstand.
De eerste meters in zee
Elke stap verder voelde zwaarder dan de vorige. Enkels werden knieën, knieën werden bovenbenen. De zee bood geen gewenning, alleen herhaling van dezelfde boodschap. Dit is serieus. Dit vraagt iets van je.
Lisan bleef staan, al trilden haar handen zichtbaar. Professioneel blijven terwijl je lijf protesteert is geen vanzelfsprekendheid. Toch bleef ze praten, beschrijven en observeren. Niet om stoer te zijn, maar om te laten zien wat hier echt gebeurt.
Het publiek aan de kant
Achter haar stond een groep deelnemers nog droog op het strand. Er werd gelachen, geroepen en gezwaaid. Enthousiasme overheerste, maar ook lichte twijfel. “Ze hebben er zin in,” merkte Lisan op, met een blik die al wist wat eraan kwam.
Die tegenstelling was scherp. Droog en warm kijken naar nat en koud zijn. Het duurde niet lang voordat die scheidslijn verdween. De eerste duikers renden het water in en het strand explodeerde in geluid.
Gelijk door de kou
Geschreeuw, gelach en onverstaanbare kreten liepen door elkaar heen. De zee maakte geen onderscheid. Leeftijd, conditie en bravoure verloren direct hun waarde. Iedereen kreeg dezelfde behandeling en dezelfde schok.
Dat is precies wat deze duik zo bijzonder maakt. Op dat moment is niemand meer toeschouwer. Iedereen is deelnemer, of je nu een ervaren zwemmer bent of voor het eerst meedoet.
Meer dan een traditie
Wat Lisan liet zien, was geen stunt. Het was een eerlijke weergave van wat de Nieuwjaarsduik betekent. Het gaat niet over comfort of plezier. Het gaat over doorzetten, samen iets doen dat buiten de dagelijkse routine valt.
Voor veel deelnemers voelt het als een symbolische reset. Niet zacht of vriendelijk, maar direct en onverbiddelijk. De kou dwingt focus af en laat weinig ruimte voor afleiding.
De zee loslaten
Na enkele minuten, die veel langer aanvoelden, was het tijd om terug te keren naar het strand. Lichamen rood, ademhaling hoog, maar gezichten vol energie. Ook bij Lisan verscheen een glimlach, ondanks alles wat haar lijf had doorgemaakt.
De missie was duidelijk. De Noordzee was getest, het oordeel geveld en de boodschap helder. Dit was geen ontspannen begin van het jaar, maar een confrontatie die je bijblijft.
Een wake-up call met impact
De Nieuwjaarsduik van dit jaar liet opnieuw zien waarom deze traditie blijft bestaan. Het is rauw, oncomfortabel en intens. Precies daarom werkt het. Wie het water in ging, deed dat niet voor gemak, maar voor het gevoel daarna.
Lisan vatte het treffend samen. Dit was geen frisse start. Dit was overleven. En juist dat maakt het voor velen de moeite waard. Wie durft, staat even stil bij wat een lichaam aankan en hoe sterk samen zijn kan voelen.