Het pensioenstelsel ligt al jaren onder een vergrootglas, maar zelden klinkt kritiek zo persoonlijk en ongefilterd als nu. Wendy Van Wanten sprak zich in een interview met Het Laatste Nieuws openlijk uit over haar situatie. Niet vanuit afstand of comfort, maar vanuit een leven dat grotendeels bestond uit werken zonder klassiek vangnet.
Haar verhaal raakt een snaar die bij veel zelfstandigen en creatieve beroepen leeft, maar zelden zo zichtbaar wordt gemaakt. De woorden voelen eerlijk en confronterend, juist omdat ze vertrekken vanuit dagelijkse realiteit en niet vanuit theorie of beleidsplannen.
De timing van haar uitspraken
De timing van Wendy’s uitspraken is opvallend. Pensioenen staan opnieuw hoog op de politieke agenda en hervormingen volgen elkaar in snel tempo op. Toch kiest zij ervoor het gesprek klein en menselijk te houden, dicht bij haar eigen ervaring.
Ze stelt geen abstracte vragen over systemen, maar één simpele gedachte: wat blijft er over na tientallen jaren werken, wanneer de optredens stoppen en de agenda leeg raakt? Die vraag raakt veel breder dan haar persoonlijke situatie.
Een loopbaan buiten vaste kaders
De carrière van Wendy Van Wanten past niet binnen het klassieke plaatje van vaste contracten en automatische zekerheden. Jarenlang stond ze op podia, werkte ze als presentatrice en bouwde ze haar naam op in de Vlaamse entertainmentwereld.
Dat gebeurde grotendeels als zelfstandige, met bijhorende risico’s. In goede jaren gaat het snel, in mindere periodes valt het terug. Die schommelingen worden vaak pas echt voelbaar op latere leeftijd, wanneer de ruimte om te compenseren verdwijnt.
Jaren werken zonder evenredige beloning
Volgens Wendy weerspiegelt haar huidige pensioen niet hoeveel jaren ze actief is geweest. Met de uitspraak “43 jaar gewerkt en dan dit” raakt ze een gevoelige snaar bij veel mensen die hun hele leven zijn blijven doorgaan.
Haar pensioen zou rond de 1.500 euro per maand liggen. Dat bedrag laat weinig ruimte voor comfort of onverwachte uitgaven. Zeker niet na een loopbaan waarin avonden, weekends en feestdagen structureel werden opgeofferd.
Het romantische beeld van artiestenwerk
Wat vaak vergeten wordt, is dat optreden niet alleen applaus en glamour betekent. Het vraagt fysieke en mentale energie, discipline en constante beschikbaarheid. Toch wordt dit werk regelmatig geromantiseerd, alsof het minder zwaar weegt dan andere beroepen.
Dat juist deze inzet later nauwelijks zichtbaar wordt beloond, voelt voor Wendy als een scheve verhouding. Niet omdat ze meer wil dan anderen, maar omdat de balans ontbreekt tussen inzet en resultaat.
De vergelijking met politiek en beleid
In het interview trekt Wendy ook een vergelijking met politici en hun uittredingsvergoedingen. Ze stelt vragen bij de verhoudingen binnen het systeem, zonder individuen persoonlijk aan te vallen.
Het gaat haar om structuren. Wanneer sommige functies gepaard gaan met royale regelingen en andere na een volledige loopbaan uitkomen op een bescheiden inkomen, ontstaat het gevoel dat regels niet voor iedereen gelijk uitpakken.
Het blijvende gevoel van betalen
Een terugkerend element in haar verhaal is het idee dat bijdragen nooit stoppen. Belastingen en kosten blijven doorlopen, ook wanneer het actieve werk afneemt.
Dat roept een fundamentele vraag op: wat krijgen mensen daar uiteindelijk voor terug? Veel zelfstandigen herkennen dat gevoel van geven zonder zichtbare erkenning op latere leeftijd.
Werken loont niet altijd meer
Een van haar scherpste opmerkingen gaat over het verschil tussen werken en niet werken. Wendy stelt dat het soms lijkt alsof niet actief zijn financieel nauwelijks slechter uitpakt dan jarenlang inzet tonen.
Die gedachte ondermijnt motivatie en vertrouwen. Het gaat niet om het afzetten tegen mensen die steun nodig hebben, maar om hoe inspanning wordt gewaardeerd binnen het systeem.
Een stem voor een stille groep
Met haar uitspraken positioneert Wendy zich als spreekbuis voor zelfstandigen, artiesten en freelancers. Hun werk is zichtbaar, maar hun sociale bescherming blijft vaak onderbelicht.
Door haar bekendheid krijgt dit thema extra aandacht. Achter glitter en applaus schuilt vaak een kwetsbare realiteit, herkenbaar voor velen buiten de spotlights.
Pensioen als breder maatschappelijk vraagstuk
Het verhaal van Wendy reikt verder dan haar persoonlijke situatie. Het raakt aan grotere vragen over vergrijzing, flexibilisering van arbeid en waardering voor lange loopbanen.
Hervormingen zijn niet alleen technisch of financieel. Ze bepalen hoe mensen hun oude dag ervaren en hoe rechtvaardig een samenleving wordt aangevoeld.
Een oproep die blijft resoneren
Wendy Van Wanten vraagt geen uitzonderingspositie, maar erkenning. Haar woorden zijn scherp, maar komen voort uit betrokkenheid en teleurstelling, niet uit bitterheid.
Het debat over pensioenen krijgt door haar verhaal een menselijk gezicht. Wie zich hierin herkent of er een mening over heeft, kan meepraten. Discussie op Facebook houdt het onderwerp zichtbaar en dwingt tot nadenken over wat eerlijk voelt en wat beter kan.
Bron: Mancho.be