Maan de Steenwinkel laat haar bekende uitstraling resoluut achter zich. In een nieuwe fotoserie voor Mirror Mirror verschijnt ze in een gedaante die haaks staat op het beeld waarmee ze jaren werd geassocieerd. Zwart haar, een bijna porseleinen huid, zware make-up en opvallende gezichtssieraden maken haar nauwelijks herkenbaar. Dit is geen voorzichtige koerswijziging, maar een duidelijke breuk met het verleden.
Geen popicoon meer volgens het boekje
Wie Maan nog ziet als het toegankelijke popgezicht van de radio, moet opnieuw kijken. De nieuwe beelden tonen een artiest die afstand neemt van comfort en herkenbaarheid. De zachte styling en het veilige imago zijn niet aangepast, maar volledig losgelaten.
De sfeer van de shoot is donker en compromisloos. Geen glimlach, geen poging om het vertrouwde gevoel vast te houden. Alles ademt controle en eigen regie. Dit is een versie van Maan die zich niet laat temmen door verwachtingen van buitenaf.
Beeld en muziek vallen samen
De transformatie staat niet op zichzelf. Volgens Maan sluit de nieuwe uitstraling naadloos aan bij haar muzikale ontwikkeling. Ze ziet het visuele als een verlengstuk van haar geluid. Een manier om een periode af te ronden en ruimte te maken voor iets nieuws.
Daarmee wordt de shoot meer dan een modieuze uitspatting. Het is een bewuste keuze waarin muziek en beeld elkaar versterken. Wat te horen is, wordt zichtbaar gemaakt. De artiest en haar presentatie bewegen in dezelfde richting.
Vrijheid zonder vangnet
Tijdens de fotosessie werd elke vorm van beperking losgelaten. Alles kon, niets moest. Die vrijheid is zichtbaar in elk detail: extreme nagels, scherpe lijnen en een esthetiek die niet wil behagen, maar wil prikkelen.
Het resultaat is confronterend. De beelden lijken niet gemaakt om mooi gevonden te worden, maar om een reactie uit te lokken. Verwarring, nieuwsgierigheid of zelfs ongemak horen daar nadrukkelijk bij. Precies dat spanningsveld lijkt Maan bewust op te zoeken.
Even iemand anders zijn
De metamorfose had ook persoonlijk effect. Door de pruik en make-up herkende ze zichzelf nauwelijks terug. Dat gevoel van anonimiteit werkte bevrijdend. Zonder herkenbaar gezicht vervaagden vaste patronen en ontstond ruimte voor nieuw gedrag.
De styling veranderde niet alleen haar uiterlijk, maar ook haar houding. Bewegingen werden anders, het lichaam reageerde anders. Het was geen spel voor de camera, maar een ervaring die haar letterlijk in een andere rol plaatste.
Identiteit als speelveld
Wat opvalt, is dat de verandering niet voelt als een masker. Door zichzelf onherkenbaar te maken, creëert Maan juist afstand tot verwachtingen die jarenlang aan haar kleefden. Het is een manier om opnieuw te bepalen wie ze wil zijn, zonder vastomlijnd beeld.
Die vervreemding lijkt geen bijzaak, maar een doel. Even niet voldoen aan het plaatje dat ooit is ontstaan. Even ruimte maken voor een versie die nog niet is vastgelegd en zich vrij kan ontwikkelen.
De lijn sinds Eclips
De vernieuwingsdrang kwam niet uit het niets. Met het album Eclips sloeg Maan al een andere weg in. De muziek werd persoonlijker, donkerder en minder gericht op hitlijsten. Het grote commerciële succes bleef uit, maar artistiek voelde het als een noodzakelijke stap.
Het project leverde haar wel een plek op festivals als Lowlands, waar eigenzinnigheid vaak zwaarder weegt dan populariteit. Voor Maan was dat een bevestiging dat haar nieuwe richting bestaansrecht heeft, ook zonder massale goedkeuring.
Geen stap terug naar veilig terrein
Een terugkeer naar haar oude geluid lijkt uitgesloten. Verandering roept altijd reacties op, maar stilstand werkt niet voor haar. Die houding klinkt niet defensief, maar doordacht. Ze accepteert dat niet iedereen meegaat en legt zich daar niet bij neer.
Daarmee neemt ze afstand van een industrie waarin vasthouden vaak belangrijker wordt gevonden dan groeien. Maan kiest voor beweging, ook als dat betekent dat er onderweg mensen afhaken.
Fans die blijven, fans die gaan
Dat sommige luisteraars afhaken, neemt ze voor lief. Voor wie zich niet kan vinden in haar nieuwe koers, blijft het oude werk bestaan. Die nuchtere houding voelt opvallend volwassen in een wereld waarin artiesten vaak proberen iedereen te pleasen.
Tegelijkertijd ontstaat er een nieuw publiek. Luisteraars die juist vallen voor haar rauwere stijl en haar lef waarderen. Minder massaal misschien, maar betrokken en nieuwsgierig naar wat volgt.
Meer dan een make-over
De fotoshoot voor Mirror Mirror is daarmee geen simpele stijlverandering. Het is een statement. Een visuele samenvatting van een artiest die weigert vast te blijven zitten in een beeld dat ooit voor haar is gevormd.
Maan herdefinieert zichzelf niet om te choqueren, maar om trouw te blijven aan haar ontwikkeling. Ze sluit een fase af zonder spijt en zonder excuses. Wat ervoor in de plaats komt, is scherper en minder voorspelbaar. En juist daarom blijft iedereen kijken.