Je loopt rustig met de hond door het park en plots staat hij stil bij een pluk gras. Kauwen, slikken, doorlopen. Een vertrouwd tafereel voor bijna elke hondenbezitter, en tegelijk een gedrag waar verrassend veel misverstanden over bestaan. Tijd om de feiten op een rij te zetten.
Hoe normaal is grasvreten eigenlijk?
Heel normaal. In een vaak aangehaalde studie onder 49 hondeneigenaren bleek 79 procent van de honden weleens planten te hebben gegeten, en gras stond met afstand bovenaan het menu. De meeste dierenartsen zien grasvreten dan ook niet als een probleem, maar als gewoon hondengedrag.
Het gedrag is bovendien niet exclusief voor huishonden. Ook in de uitwerpselen van wilde wolven wordt opvallend vaak gras teruggevonden, wat erop wijst dat het gaat om een diepgeworteld instinct. Je viervoeter doet dus iets wat zijn voorouders al deden, lang voordat er hondenbrokken bestonden.
Mythe 1: ‘Honden eten gras om over te geven’
Dit is veruit de hardnekkigste mythe, en hij blijkt slecht onderbouwd. Een onderzoek van de UC Davis School of Veterinary Medicine liet zien dat minder dan een kwart van de honden daadwerkelijk overgeeft na het grasvreten. En minder dan tien procent vertoont vooraf tekenen van ziekte.
Met andere woorden: de overgrote meerderheid van de honden die gras eten is voor het grazen helemaal niet ziek, en voelt zich er daarna ook prima bij. Het idee dat een hond bewust gras opzoekt als ‘natuurlijk braakmiddel’ wordt door wetenschappelijk onderzoek dus niet bevestigd.
Mythe 2: ‘Mijn hond heeft een tekort aan voedingsstoffen’
Ook deze verklaring klopt zelden. Honden die een gebalanceerd commercieel voer krijgen, hebben in principe geen voedingstekorten. Wel kan gras een bron van vezels zijn, en vezels spelen een rol bij een gezonde spijsvertering en stevige ontlasting.
Er bestaat één bekende uitzondering die in vakliteratuur vaak terugkomt: een dwergpoedel die zeven jaar lang dagelijks gras at en braakte. Toen de eigenaar overstapte op een vezelrijk dieet, stopte het grasvreten binnen drie dagen volledig. Een opmerkelijk geval, maar absoluut geen regel.
Wat zijn dan wél de echte redenen?
Een sluitend antwoord is er niet, maar onderzoekers wijzen op meerdere plausibele oorzaken. Erfenis van wilde voorouders is er één van: bij wolven worden in elf tot zevenenveertig procent van de onderzochte mestmonsters resten van gras gevonden.
Andere veelgenoemde verklaringen zijn smaak, textuur en pure nieuwsgierigheid. Sommige honden lijken het gras simpelweg lekker te vinden, anderen vinden het kauwen op grassprieten ontspannend. Verveling speelt zeker bij jongere honden en pups een rol, en wordt door dierenartsen weleens onder de noemer ‘pica’ geschaard: het eten van dingen die geen voedsel zijn.
Wanneer wordt het wél een aandachtspuntje?
Het grasvreten zelf is meestal onschuldig, maar het is goed om naar de omgeving te kijken. Op veel gazons, parken en bermen worden bestrijdingsmiddelen of onkruidverdelgers gebruikt, en die kunnen voor honden behoorlijk giftig zijn als ze worden binnengekregen.
Daarnaast staat er in tuinen vaak meer dan alleen gras. Bepaalde sier- en kamerplanten zijn voor honden ronduit schadelijk, denk aan oleander, taxus of lelies. Houd dus in de gaten wát er nog meer groeit op de plek waar je hond graast, en raadpleeg bij twijfel een betrouwbare gifwijzer voor huisdieren.
Wanneer naar de dierenarts?
Een hond die af en toe een plukje gras pakt, hoeft geen reden tot zorg te zijn. Het wordt anders als je hond plots heel veel gras gaat eten, vaak overgeeft, suf wordt, niet wil eten of bloed in de ontlasting heeft. Dat kan wijzen op een onderliggend probleem dat onderzocht moet worden.
Bij twijfel of klachten: raadpleeg je dierenarts. Beter één keer onnodig gerustgesteld worden dan een signaal missen.
Wat kun je zelf doen?
Vermoed je dat je hond uit verveling gras eet, kijk dan kritisch naar de dagelijkse beweging en uitdaging. Een extra wandeling, een snuffelspel in de tuin of een stevig kauwspeeltje kan al veel verschil maken. Bij honden die overdreven vaak grazen op behandelde stukken gazon kan het verstandig zijn om de wandelroute aan te passen.
Voor de meeste honden geldt: even een hapje gras pakken is gewoon hond zijn. Geen reden tot paniek, geen reden voor strenge correcties, gewoon een eeuwenoud gewoontetje dat ergens tussen instinct en voorkeur in zit.
Disclaimer: Dit artikel is bedoeld ter informatie en vervangt geen professioneel veterinair advies. Twijfel je over het gedrag of de gezondheid van je hond? Raadpleeg dan altijd zelf je dierenarts. Hij of zij kent jouw hond en kan een passend advies geven op basis van de specifieke situatie.
Bron: zelfmaak-ideetjes.nl
Ook geschreven door: Psychology Today, VCA Animal Hospitals, Doggo.nl